Mindstyle

Stap uit je comfortzone

november 1, 2016

boundries

Het is heel fijn om elke dag in je veilige cocon te blijven zitten, maar soms geeft het een kick om er even uit te durven ontsnappen.
Zo heb ik het zelf ondervonden.
Elke dag doe ik dezelfde dingen, dezelfde handelingen en hetzelfde werk.
Ik sta op, ontbijt met Quinten, wandel even met de honden en breng dan Quinten naar school.
Dan fiets ik door naar het werk. Op elke dag weet ik eigenlijk precies wat ik moet doen.
Dat geeft houvast, maar is ook een sleur.
Elke middag is verschillend. Omdat ik elke ochtend werk (sinds kort niet meer op maandagochtend) heb ik de hele middag om zelf in te delen. De middagen bestaan meestal uit huishoudelijke taken, soms bloggen, met de honden wandelen, soms neem ik een middag voor mezelf om te gaan lezen in een boek of een blad en natuurlijk is nu het schminken erbij gekomen. Daar moet ik ook veel voor oefenen.

Het goed leren schminken was een grote wens van mij. Er was wel een grote MAAR.
Als ik dat wou, moest ik een opleiding gaan doen, in een andere plaats met mensen die ik niet ken en ik moest zelf in de auto weer de snelweg op.. in mijn eentje… Iets nieuws aanpakken en dat zelf doen..
Dat vond ik een super eng idee. Toch heb ik na heel veel wikken en wegen en veel praten met Gerwin, de sprong gewaagd.
Ik weet niet waardoor ik ineens zoveel lef kreeg, maar ik ben zelf in de auto naar Enschede gereden en heb helemaal alleen de opleiding aangepakt.
Het klinkt misschien heel simpel of zelfs wel dom voor sommigen, ik vond het heel spannend om alleen de snelweg weer op te gaan omdat dat al wel 3 jaar geleden was.

Gek is dat, waar ik me dan druk om kan maken.
Ik weet dat de tom-tom mij de weg wijst en dat als ik verkeerd rij, dat ding gewoon een nieuwe route voor mij vind. Toch ben ik bang dat ik verkeerd rij of iemand anders tot last zal zijn doordat ik nou zo nodig de weg kwijt raak.
Geen hond zal merken dat ik dan net verkeerd rij, maar ik maak me daar dan wel weer zorgen om. Herkend iemand dit?
Zo vond ik het dus ook eng om aan een nieuwe opleiding te beginnen. Ik twijfel dan zo erg aan mezelf en ga dan dingen bedenken als: wat nou als ik niet goed genoeg ben of wat als ze me niet aardig vinden. Wat als ik buiten de groep val of dat het een lerares is die mega streng is ofzo.
Dat alles heb ik me afgevraagd maar ook heb ik mezelf gedwongen om die vragen aan de kant te zetten en om in plaats van te gaan piekeren, aan de volgende tekst te gaan denken.

what-if-i-fall

Dat hielp. Nog steeds ging ik met knikkende knieën achter het stuur zitten en heb ik opgelucht een berichtje naar Gerwin gestuurd toen ik bij het goede adres was. Maar ik was er. En de mensen op de opleiding? Geweldig lieve mensen! Stuk voor stuk!
Op de terugweg had ik een lach van oor tot oor. Ik voelde me kinderlijk blij!
Misschien best raar..
Net 3o jaar, en nu pas uit mijn comfortzone durven komen. Dat is ook weer een negatieve gedachte die ik zo snel mogelijk wil uitgummen.
Ik heb het gewoon gedaan! Nu hoef ik in ieder geval niet negatief over mijn leven te denken als ik 80 ben en achter de geraniums zit weg te kwijnen van ‘Had ik het toen maar gedaan, dan was ik nu….’
Nu moet ik er wel even bij zeggen dat niet helemaal uit mijzelf komt. De grootste duw in mijn rug heb ik van Gerwin gekregen. Doordat hij in mij geloofd en zei dat hij er in vertrouwd dat ik het kon, durfde ik het te doen.

Mijn hele leven heb ik achter andermans ideeën aangewandeld. Nee, ik ga nu niet zielig doen of iemand in mijn verleden verwijten geven.
Ik heb door meerdere dingen mezelf geleerd om me stil te houden. Dan kan je ook niets verkeerds zeggen of iemand kwetsen.
Hierdoor is mijn eigen mening door de plee gespoeld en liep ik anderen achterna. Die zouden het vast wel beter weten.
Nu ik de stap naar de opleiding heb gedaan, heb ik ook al meerdere kleine overwinningen behaald.
Bijvoorbeeld direct zeggen als iets je niet zint. Jou mening telt wel. Nu ga ik wel mijn hart en gevoel achterna en niet klakkeloos achter een ander aan huppelen. Zij weten het misschien wel voor zichzelf goed uit te stippelen, maar voor jou hoeft dat dan helemaal niet te werken.

Het voelt nog steeds best onwennig om al mijn dromen en wensen bloot te leggen. Vooral omdat niet iedereen uit mijn omgeving er vertrouwen in heeft dat ik dat werkelijk kan behalen. Misschien zijn die dromen ook soms iets te hoog gegrepen. Maar wie geen dromen heeft, leert ook niets nieuws en blijft waar hij op dit moment is. Dat wil ik niet. Ik wil vooruitgang. Ook al is niet iedereen het met mij eens, het zijn mijn doelen, mijn wensen en ik heb er voor gekozen om die weg in te slaan.
Maar bovenal kan en durf ik dit allemaal niet zonder God’s hulp. Als deze dromen allemaal niet gaan uitkomen zoals ik ze nu in m’n hoofd heb, zal God vast een ander plan met me hebben.

Mocht ik toch falen, dan hoop ik dat ze niet bij me komen en zeggen ‘heb ik je toch gezegd?!’ maar dan hoop ik te horen ‘wel tof dat je het hebt geprobeerd’.

Hoopt niet iedereen zo’n fijn kritiek te krijgen?
Ik stem voor!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply