Mindstyle

Loslaten is moeilijk. Punt.

oktober 4, 2016

‘Mam, volgende week wil ik alleen naar judo fietsen’. Deze woorden hoor ik vanaf mijn bagagedrager.
(Ik breng hem altijd zodat hij niet extra moe word van die 5 minuten de bult op fietsen en zodat we hem snel met de auto weer op kunnen halen).
Ik slik en zie te veel enge scenario’s aan me voorbij flitsen. Is hij er al klaar voor? Kan hij het echt alleen? Ik wil hem niet de indruk geven dat ik hem daar ‘te klein’ voor vind. Vind ie vreselijk als ik dat zeg.
‘Vind je het dan niet eng, fietsen langs deze drukke weg?’. Vraag ik nog bezorgd, in de hoop dat hij zich snel weer bedenkt. Er klinkt alleen nog een ietwat geïrriteerder maar trotse ‘nee!’. Daarna wijst hij mij de weg om te laten zien dat hij dat al heel goed weet.

Loslaten is moeilijk. Eng.
Ja, hij is al 8 jaar. Maar hij is ook nóg maar 8(en een half)!
Wanneer is een kind oud en zelfstandig genoeg? Het ligt toch ook helemaal aan het karakter van je kind?!
Misschien heb ik Quinten wel iets te veel klein willen houden en heb ik hem iets te veel uit handen genomen. Uit goedigheid natuurlijk, ik wil alleen het beste voor hem.
Sinds een jaar weten wij dat we geen kinderen meer zullen krijgen. Dat hakte er flink in.
Het idee, dat we de dingen die we met Quinten doen nooit meer met een tweede kindje kunnen overdoen, maakt me soms nog erg verdrietig.
Begrijp me goed, een tweede kindje is voor ons of ons huwelijk niet heiligmakend of ‘ het kersje op de taart’. Het was onze droom die jammer genoeg niet uit gaat komen. Daarom probeer ik elk ding wat we met Quinten meemaken extra goed in me op te nemen. Alles intens beleven.
Het loslaten hierin vind ik erg moeilijk. Omdat ik weet dat elke fase die Quinten uitgroeit, die maken we nooit meer mee.
Hij is een heerlijk enthousiaste, vrolijke en zorgzame allemansvriend en staat graag letterlijk en figuurlijk, met beide benen op de grond. Dat vind ik zo mooi aan hem!

Door mijn enge gedachten over wat er toch wel met hem zou kunnen gebeuren, hou ik hem stevig dichtbij, en door hem dingen uit handen te nemen, leert hij niets.
Daardoor lijkt de wereld voor hem waarschijnlijk groot en eng.
Met de signalen deed ik niets. De, ik kan het zelf mam en laat maar los mam, wou ik niet horen.
Ik geef mezelf hier geen schuld van. Het is gewoon gebeurd en ik heb er van geleerd.

We zijn aangekomen bij de judo en ik wil weer wegfietsen, maar ik moet en zal van hem eerst mee naar binnen.
Na 5 stevige knuffels en een paar zoenen zeg ik ‘Schat, jij mag de volgende keer alleen naar judo fietsen.’
Hij kijkt even verbaast en een beetje onzeker maar blij zegt hij ‘Ok, doei mam!’ en raced naar zijn vriendjes.

Als Quinten in bed ligt zegt hij ‘Mam, je mag nooit meer bij me weg gaan, je bent de liefste van de hele wereld en ik laat je nooit meer los. We blijven lekker de hele nacht door knuffelen!’
Hierdoor moet ik aan het lied Hand op het hout van Claudia de Breij denken en zeg ‘slaap maar lekker schat, ik zal nooit bij je weggaan’!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Diecky oktober 4, 2016 at 10:30 pm

    Dit komt mij heel bekend voor,heel oprecht en uit het hart,kippenvel,ik wens je veel wijsheid toe,je liefhebbende Ma

  • Leave a Reply